1974 жылы 10 класты бітіріп аудан орталығындағы ауруханадан № 286 форматтағы справканы алу үшін жолға жиналып жатқанмын. Қарындасым «менің көзілдірігімді оңдатып алып келші» деп үш сом берді. Содан аудан орталығына келіп бірден көзілдірік істейтін дүңгіршекке келсем, орта жасқа келген толық орыс әйелі отыр екен, мен оған көзілдірікті ұсындым.

Өткен ғасырдың ортасында-ақ біздің қоғамда «жалғызбасты ана» ұғымы пайда болған еді. Өйткені, оған дейін әйел балаларын жалғыз тәрбиелемеген. Ері қайтыс болған әйелді қайынағасы немес қайынінісіне әмеңгерлікпен үйлендірген. Ал, ажырасуды құлақ естіп, көз көре бермейтін.

Баламызды бағатын «нянька» келіншек көңілдесіме айналады деген – үш ұйықтасам да түсіме кірмейтін еді. Бірақ солай болды.

Өзін бірнеше сұлулық байқауының жеңімпазы ретінде таныстырған Сара Абаева есімді бойжеткеннің желідегі суреттері желі қолданушыларды естен тандырды.

Қазіргі ұрпақ ұлттық сипаты, рухани құндылығы жоқ «Батыстың» тәлім-тәрбиесін қомағайлана жұтады. «Батыс» демекші, технология әлемін, теледидар беттерін жаулаған рухани құндылыққа зәру жарнамалық дүниелері-бейне бір жер шарындағы ірге тасынан өз тілі, діні, ұлттық мәдениеті бар елдермен күреске түскендей.

Ақын,  Қазақстан Республикасына еңбек сіңірген мәдениет қызметкері, «Құрмет» орденінің иегері  Шолпан Қыдырниязованың «Менің тәрбие сағатым» аталатын жазбаларындағы «Ұл қандай болуы керек?», «Қыз қандай болуы керек?» тақырыптарындағы өзекжарды ойлары мен толғаныстарын ұсынамыз.

Бекжан Аширбаев ағамыздың "Мұңайма, қалқа" деген әнінде:

Шынымен орыстан жұққан. Ойланып отырсақ, қазіргі қазақ пен бұрынғы бабаларымыздың арасындағы айырмашылық жер мен көктей екен. Бәлкім, солай болуы да тиіс шығар.